Als boekbewaarder loop ik langs de rekken, stellages met boeken en vraag ik mijzelf af welk boek mij nu zou willen vinden in deze tijd. Als ik mij daarvoor openstel, zal een titel mij toch wel roepen, als het ware. Ik vind zelf dat het een hoopgevend boek mag zijn en ook een die vrolijkheid biedt.
Terwijl ik dat denk, dient het boek zich aan. Ik hoor het in de verte roepen. Wel even zoeken waar het boek ligt of staat. Het is een kinderboek van filosoof en schrijver Aawee Prins. Awee Prins, de man die mijn ogen geopend heeft rondom ‘broos denken’. Dat is al een verhaal op zich, daarover heb ik al eerder verteld tijdens een Samentafel en zal ik zeker nog wel eens op terugkomen en over doormijmeren.

Inmiddels heb ik het boek gevonden en we hebben ‘elkaar vastgepakt’. Ik ben er direct in gaan bladeren en herinner mij de zes verhaaltjes.
Het titelverhaal vertelt: ‘Op een goede – of eigenlijk slechte – dag blijkt de zee plotseling verdwenen. Alle vissen zijn in rep en roer. Een kleine garnaal is vastbesloten uit te vinden wat de oorzaak is en beweegt hemel en aarde om de leeggelopen zee weer gevuld te krijgen.’

De dag dat de zee weg
bevat grappige, licht absurde en liefdevolle kinderverhalen met een knipoog naar de wereld van de volwassenen. Filosoof en schrijver Awee Prins tekende de verhalen op die hij aan zijn kinderen Dylan en Duider vertelde. Hij beschrijft een konijn dat een olifant wil worden, vertelt hoe een varken van zijn modderverslaving afkomt en hoe de beren de lakens van hun winterslaap schoon weten te houden. De bijzondere dierenverhalen komen tot leven door een dertigtal prachtige tekeningen van gelauwerd illustrator Thé Tjong-Khing. Echt de moeite waard! Zoals zo vaak bij kinderboeken onthullen zij een essentie die wij als volwassenen óf hebben afgeleerd óf niet meer durven uiten. Wij verhullen, verschuilen ons liever achter veel woorden en maken de eenvoud vaak complex.

Ik nodig jullie uit de zes verhaaltjes aan jezelf, je vriend/ vriendin, man /vrouw, zoon, dochter, kleindochter, kleinzoon voor te lezen en even te ontsnappen aan de waan van de dag. Ik weet zeker dat je, al is het maar voor even, je lichter voelt en dat er een glimlach op je gezicht verschijnt. En je zult zien dat bij je toehoorders hetzelfde gebeurt.

Dan nog even een paar woorden over de schrijver Awee Prins (Arend Weert). Hij is universitair hoofddocent aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam en kenner van het werk van Martin Heidegger. Hij heeft het verzoek om ‘Denker des Vaderlands’ te worden in 2016 naast zich neergelegd en werkt aan het project: ‘Bij broos leven hoort broos denken.’ Hij definieert geluk niet als een toestand om naar te streven, maar als een broos moment, als iets wat je toe-valt.

Hij is een apart spreker en een interessante man om te volgen.

De boekbewaarder van dat ene boek,