Deze keer de aandacht voor een roman. Eigenlijk wil ik je laten kennismaken met een romanschrijver. Een schrijver die wat mij betreft het verdient om de Nobelprijs voor literatuur te ontvangen. Een schrijver die past in het rijtje van de Duitse schrijver Gunter Grass en de Zuid Amerikaanse schrijver Gabriel Garcia Marquez. De persoon over wie ik het heb is David Grossman een Israëlisch (Hebreeuws) schrijver.

David Grossman Bron: www.israellycool.com

Hij schrijft kinderboeken, romans en essays en is ook een actief vredesactivist. Ik heb hem zelf mogen ontmoeten op 5 mei 2015 in Vlissingen waar hij tijdens de officiële 5 mei herdenking zijn lezing: ‘Ademen met beide longen’ uitsprak. Grossman heeft het talent om vertragend te schrijven. Zo vertragend dat je als lezer achter, onder, tussen de woorden, de zinnen kunt kijken. Hij schrijft over het leven, de liefde in de verbeelding van de persoon die praat, denkt, voelt, ervaart. Ik zou kunnen zeggen, die ondervindt.
Deze zomer heb ik zijn in 2008 vertaalde boek: ‘Haar lichaam weet het’ gelezen. Twee afzonderlijk wonderschone verhalen waar de beleving van zowel de persoon die vertelt, als de persoon die aanhoort, onder je huid kruipt. Het verhaal achter het verhaal. Het leven in de verbeelding is niet minder, misschien zelfs meer intens dan het echte leven: de werkelijkheid is het verhaal dat we elkaar vertellen. Juist dit narratieve aspect mag wat mij betreft meer meelopen in ons dagelijks leven en helpt zeker om de weg van zorg naar leven te bewandelen.
Ik hoop dat je je als lezer uitgenodigd voelt om eens een boek van hem ter hand te nemen. En voor de kinderen heeft hij ook schitterende jeugdboeken geschreven. (O.a. De stem van Tamar en Het Zigzagkind).

John van den Hout,
ondervinder