We starten deze week met jou de volgende vraag te stellen: Hoe ga jij met jezelf en de ander om in deze ‘corona’tijd? Niet in het kader van goed of fout of wat mag wel of niet. Nee, gewoon vanuit iets in jezelf. Hoe spelen verlangen en gemis, het dragen van en het steunen of leunen op… Durf jij te staan voor wat je doet en laat je in deze ‘corona’ tijd?

 


Zijn we rebellen of volgers? Weten wij iets van wat van belang is in deze tijd, zonder dat er een oordeel of een enige keuze in zit. Hoe houd ik, hoe houd jij, hoe houden wij ons staande als alles eigenlijk onduidelijk is?

We zijn benieuwd naar jouw mening!!

Ter inspiratie geven wij het gedicht Levenslust van Hedwig Kauffman mee

Digitale Samentafel editie 1: Hoe ga jij om met deze ‘corona’tijd?

6 thoughts on “Digitale Samentafel editie 1: Hoe ga jij om met deze ‘corona’tijd?

  • 26 maart 2020 om 16:55
    Permalink

    De afgelopen 1.5 jaar was (en ben ik nog steeds) sparringpartner voor een directeur van een stedelijk kunstencentrum. Regelmatig zaten we in de begintijd tegenover elkaar, maar steeds meer werd dat vis a vis contact vervangen door wekelijkse telefonades, een enkele keer met skype. Wie kon vermoeden dat het een vrijwillige voorloper was van wat nu niet anders kan.

    Want 14 dagen geleden kreeg ik een appje met de tekst: ‘de corona-directeur heeft het nog te druk’. En als hij een paar dagen later toch de tijd vindt, blijkt zijn rol ineens die van crisis-manager geworden, midden in het Brabantse coronagebied. Volgende week weer bellen hoor, riep ie bij het ophangen. Het raakt mijn coachhart dat ik zo mee mag kijken, meedenken, meevoelen, feedback geven, hart onder de riem steken, suggesties doen…etc, met iemand die allesbehalve thuiszit. Zeker nu mijn eigen begeleidingswerk vrijwel stil is gevallen.

    Gelukkig zijn er ook de andere contactmomenten: in het bestuurlijk werk, in onze collectieve woongroep in haar opstartfase, in de kleine steungroep van schildklierpatienten met hypo-klachten. Skypen lijkt wel het passende antwoord op de overheidsmaatregelen. Ik merkte gisteravond hoe verrassend leuk ik die vergadervorm vind, ik had er geen idee van, kende het nog niet, alleen 1 op 1. En extra gelukkig was ik dat we nog in de vele vrije tijd van nu mochten kamperen op een van de clubterreinen van de NTKC, waar we lid van zijn: dat was nog toegestaan, met inachtneming van … Maar helaas, zojuist krijg ik de mededeling dat ook die terreinen tot 1 juni dichtgaan. Onvermijdelijk.

    Best fijn om nog iets te kunnen betekenen voor de wereld om me heen, want het wordt wel erg zzp-stil. En hoe zal dat gaan in de lange periode tot 1 juni? En daarna? Want ja, op die stille momenten krijgen mijn hypogondrische neiginkjes af en toe de ruimte om op te ploppen: o jee, ik voel iets wat ik niet direct thuis kan brengen, het zou toch niet…..je leest toch dat corona heel snel en agressief haar vernietigende werk kan doen. Vooral bij risicogroepen en helaas, daar behoor ik toe….!! Mijn angst neemt me dan even in bezit en het is weldadig om een partner te hebben om die angsten te delen, elkaar vast te houden als de een of de ander het soms teveel wordt.

    Het stelt ook een beetje gerust om van een aangetrouwd nichtje te horen dat zij herstellende is van corona, dat ze meekreeg van een ski-vakantie in Noord-Italie. Corona is niet alleen maar dodelijk. PFFF. Ook laat mijn innerlijke stem zich horen: mijn eigen situatie is heilig vergeleken met de ellende, de druk, de emoties, angsten en spanningen in de zorg in binnen- en buitenland, in de vluchtelingenkampen her en der etc. etc. Maar ja, wat niet is kan komen en dus is het devies: in het hier en nu blijven, zo af en toe mediteren, een wandelingetje maken met de hond en gestaag mijn maatschappelijke dingen doen. En daarbij mijn ‘beproefde ervaring’ inzetten, zoals de oblaat Wil Derksen dat zo mooi noemt. Het voelt goed om daarop terug te kunnen vallen……

    Beantwoorden
  • 23 maart 2020 om 11:47
    Permalink

    Mijn geliefde zei: “We hebben de wereld zó groot gemaakt, dat we onszelf steeds kleiner voelen.”
    Ik denk dat hij daar gelijk in heeft. Onbewust voelen we ons steeds ietsje nietiger, kleiner, onbeduidender in die enorme wereldbevolking die voortdurend onze aandacht vraagt en krijgt en die ons voortdurend een spiegel voorhoudt. En dat moeten we ergens door compenseren. Dus gaan we een wedstrijd aan met de massa; wie is de beste, de snelste, de eerste, de meest inspirerende, de origineelste, de meest gelezene, de grappigste, de rijkste, de mooiste, de meeste gevolgde, de meest gelikte? Wie mag er wel zijn en wie niet?

    Wat mij bezighoudt in de crisis is de vraag “Hoe mag ik er zijn?”. Ik merk -op mijn slechte dagen- dat ik vaak twijfel of ik er wel op mijn manier mag zijn in deze wereld. Of ik mijn werk ook op mijn manier mag doen. Of ik nog wel mee tel, ook als ik geen inspirerende actie op touw heb gezet. Want ik heb niet meteen een spiritueel of zelfs maar grappig/ontroerend antwoord op de grote vragen die zich aangediend hebben (die vragen waren er altijd al, toch?). Ik ga min of meer gewoon mijn gang; ik bezoek toch nog een keer mijn moeder en schoonmoeder omdat we allebei niet ziek zijn, ik klus bij mijn zus, werk in mijn moestuin, wandel met een goede vriend en luister naar zijn verhaal, schilder een tafel, ga langs bij mijn beste vriendin die nu in haar eentje thuis moet werken, ik doe boodschappen, geef aandacht via mail, telefoon of whatsapp aan familie, vrienden en cliënten, lees, ontdek een nieuw en prachtig klein natuurgebiedje, ben iets zuiniger omdat er geen omzet meer binnenkomt, studeer, werk en kook een maaltijd met mijn geliefde. En ik was mijn handen. Voor mij heel gewoon eigenlijk. Zou het genoeg zijn, in mijn eigen ogen?

    Ik moest denken aan Candide, de naïeve hoofdpersoon van het verhaal van Voltaire, die na veel ellendige omzwervingen over de wereld met zijn vrienden veilig thuiskomt. Al snel vervelen ze zich stierlijk omdat ze niks meer te doen hebben of meemaken. Ze worden daar natuurlijk heel ongelukkig van. Dan ontmoeten ze een boer die met zijn kinderen heerlijke producten maakt van zijn boomgaarden en die wijd en zijd verkoopt. Candide denkt dat hij wel een belangrijke herenboer moet zijn om zoveel moois te produceren. “Ik heb maar een klein stuk land, zegt de boer, dat ik bewerk met mijn kinderen. En dat houdt 3 grote kwaden op afstand: verveling, ondeugd en honger.” Candide vindt dat de boer een beter leven voor zichzelf heeft gebouwd dan alle 6 koningen die hij op zijn reizen tegenkwam en stelt voor aan zijn bonte reisgezelschap om hetzelfde te doen. En dat doen ze, ieder volgens haar of zijn eigen talent. En telkens als de filosofen in het gezelschap weer eindeloos debatteren over de Grote Vragen van het Leven, zegt Candide: “Cela est bien dit, mais il faut cultiver notre jardin .” (Mooi gezegd, maar nu moeten we weer in onze tuin werken).

    Beantwoorden
    • 23 maart 2020 om 12:56
      Permalink

      Zo herkenbaar, de ‘strijd’ die nu via social media wordt aangegaan. Wie is beste? Welke ouder heeft de kids goed op de rit? Daarin wordt soms vergeten, hoe gaat het eigenlijk met jou…..?
      Dichtbij mezelf blijven, dat is wat ik nu doe. Dan kan ik er ook, vanuit liefde, voor mijn dierbaren zijn. Geldt niet ook in deze crisis, met lef en liefde?

      Beantwoorden
    • 27 maart 2020 om 10:31
      Permalink

      Dank je wel Nathalie. De onzekere periode brengt ons aan het wankelen en tegelijkertijd brengt het iets moois. Uit diverse reacties in mijn omgeving maak ik op dat mensen ‘stiekem’ genieten… een periode van niets doen. We keken ernaar uit om even helemaal tot onszelf te komen. Stiekem, omdat we ook weten dat er velen onder ons met een vitale functie het heel zwaar hebben.

      Het verhaal van Voltaire is heel toepasselijk. Laten we zeker niet vergeten ‘in onze tuin te werken’….

      Beantwoorden
  • 20 maart 2020 om 11:52
    Permalink

    Deze tijd maakt het beste in mij los. Ik voel energie, compassie, kracht en saamhorigheid. Ik ben me bewust dat ik in de luxe positie zit dat ik gezond en vitaal ben en dat ik me nog geen grote financiële zorgen hoef te maken. En mijn eigen opdrachten zijn beperkt geworden in omvang, dus ik heb tijd. Dat helpt.

    Daarmee voel ik ook: adel verplicht. Als ik dan zoveel energie heb, dan is het ook aan mij om het ten positieve aan te wenden. Dus ik loop in gedachten de bekenden langs die het nu mogelijk moeilijk hebben en bel en stuur appjes en kaartjes. Ik steek meer energie in ons plaatselijke initiatief voor het opzetten van dorpstuintjes. Ik bied hulp aan bij alleenstaande ouders in mijn buurt voor een activiteit met hun kinderen, zodat zij zelf even rust hebben. Ik doe boodschappen voor mijn buurvrouw. En voor sommige mensen is alleen mijn luisterend oor nodig.

    Ondertussen lopen er zo veel inspirerende initiatieven, dat het niet moeilijk is om op goede ideeën te komen. Hoe kan ik kleine ondernemers en mede-zzp’ers in deze tijd beter helpen dan te zorgen voor klandizie? Dus ik bestel bloemen bij de plaatselijke bloemiste (eenpitter) voor de kwetsbare kennissen die in isolatie thuiszitten, ik ga nu dan toch eindelijk mijn website eens opnieuw laten maken door een zzp-er met expertise. Misschien kleine dingen, maar een hart onder de riem voor wie de zaken er niet zo goed voor staan.

    Ondertussen maak ik een lijstje voor als deze tijd lang gaat duren. Wat kan ik thuis nog allemaal oppakken, wat al jaren blijft liggen? Eindelijk die foto’s inplakken, de zolder opruimen, de kozijnen schilderen en misschien zelfs mijn kalligrafie weer oppakken. Los nog van die heerlijke stapel ongelezen boeken die normaliter alleen maar kleiner wordt in vakantietijd….

    Oké, ik geef toe, dit is nog maar week 1. Op den duur zal het steeds moeilijker worden om in deze flow te blijven. Maar ik geef het ruim baan. Tijd voor zorgen maken, kan altijd nog. Want zoals Loesje al eens zei: Zorgen moet je doen, niet maken.

    Beantwoorden
    • 27 maart 2020 om 10:15
      Permalink

      Dank voor je bericht Ine. Fijn dat je je coronaleven met ons wilt delen. Dit kan weer een inspiratiebron voor anderen zijn.

      Zorg goed voor jezelf en voor je naasten.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *