Als werker in de care heeft de Coronacrisis ons ervan bewust gemaakt waar in Nederland de verborgen macht in de zorg ligt. Nog los van alle analyses, die nu letterlijk los gaan, op hoe de politiek de crisis heeft gemanaged, waaruit (ik voorspel het je nu al) zal blijken dat het allemaal niet deugde wat er in maart tot en met mei/juni 2020 gebeurde. Nederland kent immers ook ruim 17 miljoen bondscoaches, weerkundigen, scheidsrechters…..

Ik ben echter vooral gefascineerd door de magneetwerking van de medische stand, zoals ik zeg ‘de medische macht’. Vooropgesteld dat het echte professionals zijn met passie en lef. Juist in deze unieke tijd. Maar vooral ook knap hoe zij er in slaagden als een magneet alle aandacht vanaf Coronadag 1 naar de ziekenhuissector te trekken. Vertegenwoordigd door medische professionals. Kundige mensen met een goed oog voor publiciteit. In de VVT-sector, de care stierven er ondertussen meer mensen in het verpleeghuis en achter de voordeur dan op de IC’s. Wekenlang liepen vele medewerkers rond met geen of gebrekkige beschermingsmiddelen. Waarbij cynici wel eens stelden dat onze medewerkers misschien wel de grootste verspreiders waren van het virus onder de kwetsbare doelgroep. Dat beeld, die realiteit kwam nauwelijks en pas heel laat voor het voetlicht! En nog het meest intrigerend was toen, ook op advies van het RIVM aanvankelijk de basisscholen open konden blijven, er een uitspraak kwam van medisch specialisten dat scholen beter dicht zouden kunnen gaan. Toen kon de politiek daar niet meer omheen. De scholen gingen dicht! Wie trekt er nu eigenlijk echt aan de touwtjes?

Nog zo een intrigerend thema: ‘De bestuurbaarheid van ziekenhuizen’. De pogingen van de politiek om net als vele andere professionals in het publieke en zorgdomein specialisten in loondienst te plaatsen of beter gezegd proberen daartoe te bewegen. Praktisch mislukt. Het medisch specialistisch bedrijf is de sleutel tot een oplossing die men eigenlijk maatschappelijk niet voor ogen had. Medische macht. Bovendien worden ook nog eens medisch specialisten als klap op de vuurpijl, buiten de werking van de WNT gehouden.
In het mediageweld rondom Corona kreeg het mislukken van fusies tussen ziekenhuizen in Den Haag en Delft en in de Achterhoek geen doorgang omdat de specialisten collectieven (medische bedrijven) daar geen heil in zagen.

Het maakt mij bezorgd over de toekomst in de regio die men zo graag als logisch ordeningsmiddel wenst in de zorg. Willen we de enorme uitdagingen in de regio aan kunnen, dan zullen we de netwerkvorming en substitutie echt handen en voeten moeten geven. De sleutel ligt bij substitutie van ziekenhuis naar de huisarts en wijkzorg. Zouden verzekeraars het lef hebben of de positie durven in te nemen om daar invulling aan te geven? Juist in Coronatijd hebben we gezien hoe regiopartijen elkaar konden vinden en prachtige bruggen geslagen konden worden tussen artsen en verpleegkundigen. Hoezeer partijen van elkaar afhankelijk waren en op elkaar aangewezen waren.
Ik ben benieuwd of dit impulsen zijn om meer op gelijkwaardige en wederkerige basis met elkaar om te gaan. Ik doe er heel graag aan mee…… Juist in een tijdperk van enorme demografische, financiële en dus maatschappelijke druk, is het van belang om andere partijen in de keten of in het netwerk ook te laten “shinen…. “.

Charles Laurey
29 juni 2020

Medische Macht …….. Macht der gewoonte……?
Getagd op:                

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *