Als je dit op zijn Nederlands uitspreekt staat er wanhoop en ik denk dat een ieder van ons dit de afgelopen maanden meerdere malen heeft gevoeld, heeft ervaren of heeft beseft. In wat voor tijd leven wij nu en hoe tijdelijk is dit allemaal? Hoe gaan wij ons menselijk verhouden? Er verandert zoveel en we kunnen vanuit de eigen perceptie zo moeilijk bepalen wat waar is en wat niet. Feiten, meningen, emoties ze doen allemaal mee en de heftigheid lijkt alleen maar toe te nemen. Bij, aan en op de Samentafel hebben wij het hier regelmatig over en in de gesprekken hebben wij het kleurrijke midden geïntroduceerd. Het belang van het kleurrijke midden als verbindend element als we het hebben over de pandemie, over het klimaat, over live matters en over onszelf in dit alles.

Om dit kleurrijke midden geen leeg begrip te laten zijn, wil ik dit graag laden. Niet in een keer woorden geven wat het is, maar jullie uitnodigen om het echt kleurrijk te laten worden. Dat kan het beste door gewoon organisch te starten. Ik begin met het gedicht: ‘De weg van de hoop’ van Václav Havel (5 oktober 1936 – 18 december 2011).

 

 

 

De weg van de hoop
Diep in onszelf dragen we hoop:
als dat niet het geval is,
is er geen hoop.
Hoop is de kwaliteit van de ziel
en hangt niet af
van wat er in de wereld gebeurt.
Hoop is niet te voorspellen of vooruit te zien.
Het is een gerichtheid van de geest,
een gerichtheid van het hart,
voorbij de horizon verankerd.
Hoop
in deze diepe krachtige betekenis
is niet het zelfde als vreugde
omdat alles goed gaat
of bereidheid je in te zetten
voor wat succes heeft.
Hoop is ergens voor werken
omdat het goed is,
niet alleen omdat het kans van slagen heeft.
Hoop is niet hetzelfde als optimisme
evenmin overtuiging
dat iets goed zal aflopen.
Wel de zekerheid dat iets zinvol is
afgezien van de afloop,
het resultaat.

John van den Hout

One Hope

John van den Hout

Ondervinder

See all posts by john

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *