Ik geloofde in de maakbaarheid van de samenleving tot……2007. Een betrouwbare overheid die de kaders voor de kwetsbaren in de samenleving biedt en koestert…. Toen kwam de WMO.

De gemeenten werden heel belangrijk op het gebied van zorg en welzijn. Veel taken werden ernaar toe overgeheveld, gedecentraliseerd. Zorg en welzijn zouden dicht bij de burgers op een democratische wijze worden georganiseerd. Even voor alle helderheid dat is een heel mooi streven.

Maar nu ruim 9 jaar later is het slagveld compleet. Tienduizenden vrouwen raakten hun baan kwijt door dumptarieven in het kader van de zogenaamd verplichte Europese Aanbestedingen.

De traditionele aanbieders, de dinosaurussen, worden met uitsterven bedreigd…. En dat lukt aardig. Er is bijna geen ‘ouderwetse’ traditionele thuiszorgaanbieder meer over…. Een letterlijk kostbare infrastructuur verdween.

Later kwamen de inkoopbureau’s, die onder het motto van sturen op kwaliteit eigenlijk alleen maar op prijs stuurden. De afbraak ging verder.

En dan nu lees ik in de kranten dat in 2015 gemeenten massaal geld hebben overgehouden. Tja… de decentralisatie heeft hele mooie kanten voor de gemeenten en de lobbymachine die VNG heet. De aanbieders en de burgers zijn de dupe. Natuurlijk is er een verantwoordelijkheid bij de gemeenten om het geld goed te beheren en geen onverantwoorde risico’s te lopen. Maar het voordeel van de twijfel lag bij de gemeente niet bij de burger, laat staan de aanbieder.

Wat te doen met deze breed gevoelde verontwaardiging?

Mijn advies: laat eens een echt onafhankelijke partij een onderzoek instellen naar de toegankelijkheid en kwaliteit en de bureaucratie van de effecten van de WMO. En dan ook een verantwoord onafhankelijke oorzakenanalyse. Laat de opdrachtgever de Consumentenbond of NCPF zijn.

Ik hoop dan echt op een beweging van onderop, niet van de gemeenten en de VNG maar van de burgers, de cliënten en de goedwillende vrijwilligers en professionals. Daar is het toch uiteindelijk om te doen?

Hopelijk slagen we er dan in de bureaucratie van de overheid en de oneigenlijke machtspositie van de gemeenten te kraken… maar ja dat is ‘maakbaarheidsdenken’ daar geloven we niet meer in…..?? Toch……?!

Charles Laurey,
bruggenbouwer
9 mei 2016

Onmacht en verontwaardiging over de effecten van de WMO

One thought on “Onmacht en verontwaardiging over de effecten van de WMO

  • 10 mei 2016 om 10:41
    Permalink

    Maar al te waar Charles; ook veel ellende door gemeentes bij jeugdzorg.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *