Afstudeeropdracht Hogeschool Rotterdam

Op 21 juni kwamen we samen met een grote groep. De Samentafel werd geleid door twee interdisciplinaire groepen studenten van de Hogeschool Rotterdam, Instituut voor Gezondheidszorg, in het kader van het Honoursprogramma. Onder begeleiding van Lúthien en Hedwig van De Hictoloog hadden zij zich verdiept in twee onderwerpen: kleinschalig wonen voor ouderen en ‘Dromen van de zorgboerderij’, over de mogelijkheden van samenwerking tussen de zorgboerderij en de voedselbank.

Voor het onderwerp Dromen van de Zorgboerderij waren vanuit Stichting Fondsenbeheer Landbouw en Zorg er ook diverse zorgboeren aanwezig. Er ontstond een levendige uitwisseling, een dankbare voltooiing van een project, waarin de studenten zichzelf hebben verbreed in een wereld die ze nog niet kenden. Hierbij een link naar het filmpje wat de groep over de zorgboerderijen heeft gemaakt:

 

 

 

 

 

 

YouTube: dromen van de zorgboerderij

De groep over kleinschalig wonen voor ouderen heeft nagedacht over hoe een woonvorm er uit kan zien, voor de dementerende oudere. Een woonvorm die flexibel is en is ontstaan vanuit de mens centraal stellen.

Beiden groepen gaven een enthousiaste presentatie, met volop interactieve momenten.

De studenten hebben vooral geleerd om op een andere manier samen te werken en buiten hun comfortzone te treden. Met de Samentafelaars gaf het boeiende discussies. Leerzaam voor alle aanwezigen.

Samentafel Narratief waarderen

Er wordt nog op gekauwd na afloop van deze Samentafel. Weer een bijzondere ontmoeting. Over narratieven. En wat kunnen we met deze mooie verhalen over en van dementerenden of professionals in de jeugdzorg, welke betekenis hebben deze verhalen in een leven en voor het systeem. Een greep uit de reacties: ‘Wat is dat eigenlijk een ‘narratief?’ Hoe doe je dat dan zonder ‘stolling’ en controle tools en beleidskaders. En hoe oprecht is het dan om echte verhalen te horen met giga impact getriggerd door kunstmatige petten en rollen. Ik moet hier echt een tijd op kauwen. Graag vervolgd’. En van een andere deelnemer: ‘Ik kijk nog steeds terug op mooie ontmoetingen bij de Samentafel Narratief verantwoorden bij #dehictoloog. Mooi om te zien dat er zoveel mensen bezig zijn om de verhalen van burgers centraal te stellen in het sociaal domein. Gesproken met collega’s werkzaam bij gemeenten, het Rijk, jeugdzorgprofessionals, directie van zorginstellingen, kwaliteitszorgmedewerkers en verhalenvertellers. Ik zie steeds meer hoe de kwaliteit van zorg sámen met kinderen, jongeren, (pleeg)ouders, hulpverleners en bestuurders kan worden bepaald. Want wat is eigenlijk ‘kwalitatief goede’, of ‘passende’ hulp? En wie bepaalt dat?’

Wat De Hictoloog betreft een manier om #vanzorgnaarleven te gaan!

Zeventien doelen voor een betere wereld

Het is donderdag 17 mei 2018, 17.00u:
De genodigden komen langzamerhand binnendruppelen bij de Atoomclub te Amersfoort. Één voor één stellen ze zich aan mij voor terwijl ik langzamerhand mijn laptop aansluit op het scherm. Ik neem nog een paar slokjes water uit mijn dopper voordat ik straks mijn verhaal zonder onderbrekingen moet vertellen. Ik, een tweedejaars stagiair van de studie Culturele Maatschappelijke Vorming moet even tegen mensen uit het vak vertellen hoe het zit met de gezondheidszorg in Nederland.
Het is 17.30u:
Mijn verhaal begint en iets verbaast mij meteen. Het verbaast me hoe weinig mensen kennis hebben over mijn verhaal. Ik begin over de Sustainable Development Goals te praten. De doelen voor een betere wereld. Zowel economische, sociale als ecologische doelen. Doelen die voor iedereen gelden. Doelen waar we allemaal aan moeten werken tot 2030 en daarna. Opvallend is dat iedereen wel weet over welke problematieken ik het heb, maar niemand legt de koppeling met de 17 SDG’s.

Verder vertel ik wie ik ben. ‘’Ik ben Pascalle van Alderwegen, ik ben 19 jaar oud en ik loop momenteel stage bij de SDG Charter.’’ Ik merk dat het merendeel meteen de aandacht erbij heeft als ik mijn leeftijd en stageplek vermeld. Ja, ook de nieuwe generatie wilt werken aan de toekomst van morgen.
18.00u:
Na 20 minuten heb ik mijn woord gedaan en is het aan de beurt van de Samentafelaars om zichzelf te uiten over SDG nummer 3 (gezondheidszorg en welzijn). Eerst wordt er wat gegeten om de hersenen op gang te brengen én worden de Samentafelaars door mij geridderd in orde van de SDG’s door een mooie speld met logo van de SDG’s.

Goed, de discussie kan beginnen. Waar hebben we het allemaal over gehad?
De gestelde vraag om de discussie op gang te brengen luidt als volgt: Hoe kunnen we de SDG over gezondheidszorg en welzijn meer bekendheid geven en meer laten integreren in de bestaande praktijk?
Wat al snel naar boven kwam is de vraag of er een wederzijdse samenwerking is tussen de SDG’s en de grote steden. Kennen alle gemeenten de SDG’s al? Het antwoord daarop is: Nee, niet elke gemeente is gekoppeld aan de SDG’s. En dat maakt het dan ook meteen moeilijk om gezamenlijk een doel na te streven. Hoe we de gemeenten bekend maken met de SDG’s is stap twee.
Van gemeentelijk niveau kwamen we al snel op het individu terecht. De wijsheid van de mensen om wie het gaat wordt nog te weinig geïntegreerd in de oplossingen. De mensen om wie het gaat zijn de burgers, voor wie de doelen bedoeld zijn. Maar waarom zouden deze mensen zich insluiten voor de SDG’s, what’s in it for them? Hebben zij de doelen wel nodig om gelukkig te worden? Waarom zouden wij werken aan de doelen?
Stel je eens voor dat de doelen er niet zouden zijn. Ik als individu houd mij veel bezig met de thema’s die het initiatief overkoepelt. Door mijn ontmoeting met de SDG’s kan ik mij ergens bij aansluiten. Het is een bevestiging dat wat je doet, goed doet en hoe kan ik dat dan nog beter doen? Afval scheiden, met de fiets naar school en het eten van Tony Chocolonely’s zijn allemaal kleine acties die ik als individu kan ondernemen om de wereld elke dag een stukje beter te maken. Al is het alleen voor mijzelf, maar ik moet ergens beginnen. Als deze doelen er niet waren geweest, had ik geen bevestiging gehad. Mijn ideeën over hoe we de thema’s moeten oplossen waren er al, maar hoe had ik anders kunnen weten dat er meerdere mensen zijn die ook hetzelfde willen bereiken?
Het gaat om het verenigen van individuen zowel online als offline. Mijn eerste stap is dit artikel schrijven in de nieuwsbrief van De Hictoloog.
Ik ben benieuwd naar UW eerste stap om samen deze doelen te behalen voor 2030.

Voor meer informatie over de SDG’s en mijn stageplek, verwijs ik u naar onderstaande sites:
SDGNederland: sdgnederland.nl, SDG Charter: sdgcharter.nl, SDG Gateway platform: gateway.sdgcharter.nl

Pascalle van Alderwegen