Hoe vaak schrijf je eigenlijk iets over jezelf? In mijn werk, in mijn wereld gebeurt dat heel veel.
En dan vooral om aan te tonen dat jij ergens toch wel de meest geschikte kandidaat bent.

Bij de coöpeatie desamentafel bleek dat anders te zijn. Een paar jaar geleden heeft Peter Hoekstra mij daar op een van De Samentafels geïntroduceerd en ik ben er steeds bij gebleven. Waarschijnlijk omdat het proces wat daar steeds weer plaatsvond me raakte. Openheid, ruimte om te luisteren, elkaar eens verstoren in denkprocessen en meningen. Dat is hard nodig, nu meer dan ooit. Dat wist ik ‘toen’ nog niet, toen ik definitief toetrad tot de coöperatie, maar ja, wie schrijft nu nog over ‘toen’? Alhoewel, eigenlijk was het nadenken op een andere manier toen ook al nodig, maar we deden het nog wat vrijblijvend, wat onwennig.

Inmiddels kunnen we het wel weten: de wereld staat op z’n kop. Zoals bij de Babylonische spraakverwarring (ja, ik ben christen) is er ook nu een rem op de bouw van onze ambitie gezet. Zij (toen) zouden een toren bouwen die tot in de hemel reikte. Waren wij daar misschien ook mee bezig?
Voor mijn denken over de toekomst (want dát is wat een adviseur doet) betekent dit dat alles wat we normaal, nastrevenswaardig en terecht vonden, opnieuw tegen het licht gehouden wordt. Want laten we eerlijk zijn, waren we niet hartstikke vastgelopen op stikstof en PFAS? Waren we niet hartstikke vastgelopen in de files? Waren we niet ontzettend bezig in al onze regelgeving te verstikken, want privacybescherming, topsalarissen en de uitbouw van ieders eigen persoonlijke domein moest toch vooral ongehinderd door anderen kunnen plaatsvinden?

Ik ben Pleun Eikelboom en ik werk zo’n beetje m’n hele leven in de zorg. Da’s al heel lang, al vanaf 1982. Eerst ziekenfondsen, toen ziekenhuizen, daarna ouderenzorg, en na een poos van alles en nog wat nu weer in de ouderenzorg. En altijd was ik bezig met de gedachte dat als iedereen nou z’n eigen kwaliteiten zou mogen / kunnen ontplooien, dat er dan vanzelf een mooie zelfregulerende organisatie zou ontstaan. En eerlijk gezegd denk ik dat nog steeds. En tóch knaagt er iets. Ik weet het niet zo goed meer.

Ik leid op dit moment een ouderenzorgorganisatie door de crisis. Dat vind ik een hele eer en tegelijk een zware opgave. Misschien wel vooral omdat ik uitzie en nieuwsgierig ben naar wat hierna komt. Het ‘nieuwe normaal’ boeit mij, intrigeert me. En heel eerlijk gezegd is het, vanuit mijn archetype ‘meebelever’ beschouwd, wel heel passend om er bij te zijn, er midden in te staan, het mee te beleven. Heel dichtbij!

De Samentafel is een podium bij uitstek om eens afstand te nemen van het beleven en eens goed te reflecteren en na te denken over dat nieuwe normaal. De leden van desamentafel inspireren me regelmatig en juist daarom vind ik het een eer erbij te mogen horen. Blijkbaar werkt de inspiratie wederzijds, want desamentafel is er niet om ‘te halen’, maar de vraag aan elkaar is ‘wat kom je brengen?’.
En wie ben ik nou echt? Wel, ruim 40 jaar getrouw met Marion, vader van twee dochters, opa van drie kleinkinderen, voorzitter van Stichting Hulpverlening Christenen Roemenië (GGZ / VG / MO -instelling in Bacau (www.stichtinghcr.org)), liefhebber van klassieke muziek, als ‘boegbeeld’ gerelateerd aan Ars Musica (www.stichtingarsmusica.nl ), actief kerkorganist.

Wil je nóg meer weten: kijk dan eens op Linkedin, Facebook en www.zorgisnetwerken.nl

 

Pleun Eikelboom,
meebelever